Πριν
απ΄ όλα στο σχολείο θα ΄πρεπε να μαθαίνουμε πώς να σκεφτόμαστε. Η λογική σκέψη,
φίλε μου, είναι σπουδαίο πράγμα. Ο Καντ με τη λογική και μόνο απέδειξε σε τρία
βήματα (τα περίφημα: Τι μπορώ να γνωρίσω, Τι οφείλω να πράξω, Τι δικαιούμαι να
ελπίζω;) ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί μεν να τοποθετηθεί στο ζήτημα του Θεού, αλλά
οφείλει να είναι όσο μπορεί ηθικός και ενάρετος. Αμέσως μετά …προσπέρασε
σφυρίζοντας. (Διευκρινιστική σημείωση: Έχω διαβάσει πολύ λίγα κείμενά του, όταν
έδινα το μάθημα Φιλοσοφία, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τις παραδόσεις του καθηγητή
μου!)
Η
λογική είναι η πυξίδα της σκέψης και παρόλο που συχνά ακούω να με χαρακτηρίζουν
συναισθηματική, την έχω σε μεγάλη υπόληψη. Και θα σας αποδείξω γιατί.
Είπαν
κάποιοι, στο όνομα των δικών τους συμφερόντων φυσικά, ότι ο δήμαρχος,
ανεξάρτητα από το μέχρι τώρα έργο του, έπρεπε να παραιτηθεί. Η λογική μου
ωστόσο λέει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η παραίτηση είναι η μόνη λύση αν
συντρέχει έστω κι ένας από τους παρακάτω λόγους:
1:
Αν είσαι πουλημένος, άρα έχεις τη φωλιά σου λερωμένη, που σημαίνει με απλά και
λίγα λόγια, αντί για μηχανάκι έχεις Μερσεντές και διαπιστώνεις ότι μόλις σε
τσακώσανε…
2:
Αν είσαι ευθυνόφοβος και στα δύσκολα την κάνεις…
3:
Αν έχεις δόλο και πρόθεση…
Όταν
όμως δε συμβαίνει τίποτα από τα παραπάνω, πώς μπορείς να αναλάβεις τις ευθύνες
που απορρέουν από το γεγονός ότι είσαι ο δήμαρχος, αν παραιτηθείς;
Πώς
μπορείς να αφιερωθείς στη διασφάλιση ότι τραγικά γεγονότα όπως αυτό που ζήσαμε,
δε θα επαναληφθούν;
Πώς
μπορείς να αρνηθείς να συνοψιστεί ο κόπος, η προσφορά και οι προσωπικές θυσίες
μιας ολόκληρης ζωής σ΄ ένα ματωμένο κεφάλαιο που θα σε κατατρέχει – και το
ξέρεις – για την υπόλοιπη ζωή σου; (Μόλις έγινα λίγο συναισθηματική, συγγνώμη!)
Ο παραιτημένος δεν αναλαμβάνει, αποποιείται την ευθύνη!
Γι΄ αυτό, η παραίτηση ταιριάζει στους
πουλημένους και τους λιγόψυχους μόνο!
Οι
υπόλοιποι, αυτοί που είναι υπεύθυνοι, γερνάνε
100 χρόνια μέσα σε 1 ώρα, μένουν
ξάγρυπνοι τη νύχτα, τάζουν την υπόλοιπη
ζωή τους σ΄ έναν σκοπό και σηκώνονται
ξανά…
Εκεί
μού δείχνει η λογική μου, εκεί πηγαίνει και το συναίσθημά μου!
Νάση Πετριτσοπούλου