Καταγγέλλουμε την απροκάλυπτη και κλιμακούμενη βία της Ελληνικής Αστυνομίας, με πρόσχημα την εφαρμογή των απαγορεύσεων για την αντιμετώπιση του κορονοϊού.
Ό,τι μας ανακουφίζει από τον εγκλεισμό, από το γκρίζο τοπίο της καθημερινότητάς μας, από μια δύσκολη και ριψοκίνδυνη εργασιακή ημέρα ή από το άγχος της ανεργίας, συχνά αντιμετωπίζεται με βία και ποινικοποιείται. Όπως ο περίπατος, το αγαθό του πολιτισμού, του αθλητισμού και της φυσικής άσκησης, η κοινωνική συναναστροφή σε ανοιχτούς χώρους και τηρώντας τα μέτρα προστασίας.
Ποινικοποιείται και διώκεται με πρόστιμα και αστυνομική βία, η κοινωνική διαμαρτυρία. Μέσα στο τρίτο κύμα της πανδημίας και ενώ η κυβέρνηση ασυγκράτητη νομοθετεί «σημεία και τέρατα» οι δικαιολογημένες λαϊκές αντιδράσεις, χτυπιούνται με λύσσα στο όνομα της προστασίας από τον κορονοϊό!
Τα περιστατικά πληθαίνουν δείχνοντας κλιμακούμενη και με σχέδιο άσκηση βίας στο λαό με οποιαδήποτε αφορμή.
Χτυπήθηκε ο κόσμος που συγκεντρώθηκε έξω από τα δικαστήρια την ημέρα της καταδίκης της Χρυσής Αυγής, χτυπήθηκαν φοιτητές/φοιτήτριες που διεκδικούσαν να ανοίξουν με ασφάλεια οι σχολές τους, χτυπήθηκαν συλλαλητήρια ενάντια σε αντιεκπαιδευτικά μέτρα που νομοθετεί το υπουργείο παιδείας, χτυπήθηκαν οι διαδηλώσεις για να μην γίνουμε σαν την Τουρκία του Ερντογάν με νεκρό απεργό πείνας.
Η βία μεταφέρεται και στις γειτονιές.
Το Σάββατο 6 Μαρτίου μια ολόκληρη κλούβα της αστυνομίας επιστρατεύτηκε για να απαγορεύσει αντιφασιστική/αντιρατσιστική διαμαρτυρία στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης στο Ελληνικό. Απείλησαν με προσαγωγές και έκοψαν κορονο-πρόστιμα.
Την ίδια ημέρα τα ΜΑΤ επιτέθηκαν μέσα σε λαϊκή αγορά(!) στο Χαλάνδρι, ενάντια σε πολίτες που διακινούσαν έντυπο ενημερωτικό υλικό.
Την Κυριακή 7 Μαρτίου η Ν. Σμύρνη έζησε πρωτοφανή επίθεση. Ξυλοκοπήθηκε άγρια πολίτης που αποδοκίμασε την απόπειρα της αστυνομίας να κόψει κορονο-πρόστιμα σε οικογένεια που είχε βγει στην πλατεία με τα παιδιά της, ενώ η μαζική διαμαρτυρία που ακολούθησε πνίγηκε στα χημικά.
Ένα χρόνο τώρα αντί για ουσιαστική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, αντί για μαζικά τεστ και οργανωμένο σύστημα επιτήρησης της πανδημίας, αντί για μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης, στις συγκοινωνίες και σε όλους τους χώρους συνάθροισης κοινού, η κυβέρνηση επιλέγει να ανοιγοκλείνει τις οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες, να τα φορτώνει όλα στην ατομική ευθύνη θεωρώντας ότι η ίδια τα πάει μια χαρά.
Ένα χρόνο τώρα, μετράμε θανάτους και όχι μόνο από τον ιό.
Μετράμε θανάτους στην εργασία, άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους, μικρομάγαζα και επιχειρήσεις που κλείνουν.
Μετράμε θανάτους στην εκπαίδευση, μήνες τα παιδιά μας είναι έξω από τα σχολεία και τις σχολές.
Φτάνει πια!
Αλληλεγγύη, οργάνωση, αγώνας στη πόλη μας και γενικότερα
--Για μια διαφορετική πολιτική αντιμετώπισης της πανδημίας
--Για την ουσιαστική στήριξη των εργαζομένων και μικρομεσαίων που πλήττονται από την κρίση
--Για μια φιλολαϊκή, με σεβασμό στο περιβάλλον και την εργασία, πολιτική ανάπτυξης
--Για την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας και των λαϊκών ελευθεριών